Ontwikkeling

Wanneer start je het gesprek over doodgaan?

Tijdens mijn werk als wijkverpleegkundige in opleiding krijg ik op een zekere dag een telefoontje: “Ik maak me zorgen. Gisteren waren we in het ziekenhuis en blijkt mijn vrouw uitgezaaide kanker te hebben en niet langer dan een jaar te leven. Hoe moet het nu verder? Nu gaat ze dood, dus jullie moeten zorg verlenen.”

Een duidelijk voorbeeld van wanneer iemand palliatief is en dat er gesproken kan worden over de laatste wensen en behoeften. Dit is niet altijd duidelijk en vaak starten de gesprekken pas wanneer de cliënt in zijn stervensfase zit.

In het hospice vieren wij de samenwerking

Op symposia, regionale bijeenkomsten, maar ook gewoon op verjaardagen gebeurt het. Mensen vragen naar mijn beroep en met enthousiasme vertel ik dan dat ik in een hospice werk. Je ziet gezichten veranderen van geïnteresseerd naar ernstig. ”Is dat niet vet zwaar? Dan heb je dus dagelijks met doodgaan te maken… Hoe houd je dat vol?” En dan vertel ik.

“Wij zorgen voor menselijkheid in een onmenselijke situatie”

Coöperatieve samenwerking binnen de GGZ, op een vernieuwende manier. Dat is waar DNZ, samen met zelfstandige zorgverleners, hard aan werkt. Daarmee hopen ze de psychiatrie weer menselijk te maken en zorgaanbieders weer succesvol te laten lopen.

Michiel Jansen is teamcoördinator verpleegkundig psychiatrie bij DNZ en gespecialiseerd in het HIC-model. “Ik help mensen te stabiliseren vanuit een crisissituatie, zoals verslaving, psychose en persoonlijkheidsstoornissen”, legt hij uit.

Hoe je een zorgbaan vindt in het buitenland

In de afgelopen jaren heb ik een passie voor reizen ontwikkeld waarbij ik tot nu toe het werken in de zorg in Nederland heb gecombineerd met reizen. Hoe gaaf zou het zijn om uiteindelijk deze twee dingen samen te kunnen voegen door in het buitenland te zijn én gelijktijdig te kunnen werken als verpleegkundige? Sinds enkele jaren is dit een grote droom, waar een hoop bij komt kijken.

Zij-instromer Luisa: ‘Verpleegkundigen zouden zich minder dienstbaar moeten opstellen’

Het grootste verschil met het bedrijfsleven is volgens GGZ-verpleegkundige Luisa de houding die verpleegkundigen hebben ten opzichte van de patiënt en de werknemer. “Verpleegkundigen stellen zich te gedienstig op”, aldus Luisa. Ze hoopt dan ook dat de instelling van verpleegkundigen verandert in de toekomst.

Zelfvertrouwen begint bij vriendelijker zijn voor jezelf

Waarschijnlijk geloof je de ene dag meer in jezelf dan de andere dag, maar je werk wordt een stuk leuker (en beter!) als je weet waar jouw krachten liggen. Het hebben van zelfvertrouwen is dus erg belangrijk, niet in de laatste plaats voor jezelf. Vandaag is het de Dag van het Zelfvertrouwen en vertellen NurseStation coaches Marja Pronk en Annemarie Groenendaal uit hoe je dat zelfvertrouwen in jezelf meer naar boven kan halen.

Omgaan met stemmen

Al bijna twintig jaar banjer ik door de GGZ heen. Soms als cliënt, maar meestal als psychiatrisch verpleegkundige. Elke dag brengt weer iets nieuws, iets bijzonders, iets speciaals. Zo kwam ik op een dag thuis bij een mevrouw, laat ik haar Liza noemen, omdat ik haar begeleiding van een collega overnam. Liza hoort een brom in haar hoofd en deze brom maakt haar helemaal gek.

Wanneer thuis wonen niet langer verantwoord is

In mijn werk als wijkverpleegkundige ontmoet ik vele mensen. Een grote diversiteit, dit maakt mijn werk als wijkverpleegkundige zo enorm boeiend. Mensen met chronische ziekten, mensen die zorg na een operatie nodig hebben, oncologische klanten, en ook een toenemend aantal mensen met dementie.

Hoe je het werk nog leuker kan maken voor elkaar

Ik houd enorm van werken en vind mijn werk ook heel erg leuk, maar waarom is werk voor de ene leuk en de ander niet? En wat vooral belangrijk is: hoe maak je het voor jezelf en voor je collega’s wat leuker?

Vandaag is het de Dag van het Werkplezier in de Zorg; een dag waar je een positief lichtje schijnt op de werkstress. Dat is natuurlijk mooi. Maar een verschil maken gaat vaak gepaard met kleine stapjes.

De ZZPer NU in 2020 .....

De personeelsschaarste in de zorgsector is onverminderd groot: tegen ruim 100.000 vacatures staan “slechts” 30.000 actieve baanzoekers. De schaarste wordt vooral bestreden door meer opleidingsinspanningen door zorginstellingen, meer zij-instromers en de werving van nieuwe doelgroepen.

Pagina's

Abonneren op RSS - Ontwikkeling