Algemeen

Oeps! ‘Grappen met de verkeerde’

Werkblunders, oeps-momenten, of ‘dat had ik beter niet kunnen zeggen’ situaties. Die kennen we allemaal toch? Er is bijna geen sector menselijker dan de zorg, dus natuurlijk zijn er ook regelmatig blunders.

Tsja, ik ben van mezelf een flapuit, een directe dame met mijn hart op mijn tong, soms net wat te impulsief. Achteraf denk ik dan weleens: waarom kan ik mijn mond niet houden?

Cliënt: ‘Hoe vertel ik de klas over mijn crisisopname?’

Spanning, onzekerheid en twijfels horen bij vrijwel elke opname op de crisisafdeling. De impact is nog groter als je pas zestien bent. Ineens ga je niet meer naar school en moet je afscheid nemen van je eigen veilige slaapkamer. In dit verhaal vertelt een jonge cliënt hoe zij dat heeft ervaren.

Passie voor ouderenzorg

Voor de opleiding tot HBO verpleegkundige volg ik de minor Geriatrie en Gerontologie. Meerdere malen wordt aan mij gevraagd wat mij motiveert om met ouderen te werken. Mijn antwoord op die vraag is eigenlijk heel simpel. Het verplegen en verzorgen van ouderen geeft mij voldoening.

Het voorkomen van een ziekenhuisopname of het voorkomen van achteruitgang is mijn doel als wijkverpleegkundige in opleiding. Ik wil de kwaliteit van leven zo goed mogelijk bewaken en een bijdrage leveren aan het welzijn en de positieve gezondheid van ouderen.

We moeten stoppen met die vuile discussies op Facebook

Scrollend door social media merk ik dat we ons daar soms best venijnig kunnen gedragen. Regelmatig heb ik last van plaatsvervangende schaamte als ik zie wat collega’s naar elkaar typen op Facebook.

Acht tips voor meer zelfvertrouwen als verpleegkundige

Onzekerheid en een gebrek aan zelfvertrouwen, iedereen zal het gevoel wel herkennen. Vooral als stagiaire of pas afgestudeerd verpleegkundige. In het begin is dat natuurlijk logisch, je hebt nog weinig werkervaring en minder kennis dan een verpleegkundige die al wat jaartjes meegaat. Op den duur zou je zelfvertrouwen daarom met je mee moeten groeien. Maar wat als dit niet zo is?

Als leerling-verpleegkundige is de crisisafdeling heel erg wennen

Dat er een hoge werkdruk is binnen de zorg, hoef ik niemand meer wijs te maken denk ik. Op de crisisafdeling is dat niet anders. De assistentiebellen vliegen je om de oren en collega’s rennen chaotisch van de ene naar de andere kamer. Ik ben hier net begonnen als leerling-verpleegkundige en vraag me soms toch af: vergeten ze mij en mijn leerproces niet?

Die ene patiënt die je niet vergeet: een ode aan Anna

Ik denk dat iedere verpleegkundige of verzorgende dit wel herkent: die ene patiënt. Een persoon die je bijblijft, je je nog goed herinnert. Op jouw eigen pad gekomen en weer weggegaan, maar in je gedachten nog altijd aanwezig.

Het is al jaren geleden. Ik werk een kleine twee jaar als wijkverpleegkundige en net voor kerst krijg ik de aanmelding van het transferbureau uit het ziekenhuis. Het is zover: Anna komt naar huis. En deze keer komt ze om er te overlijden.

‘Heb ik een inschattingsfout gemaakt?’

Sommige situaties blijven je wat langer bij dan normaal. Je blikt terug op je eigen handelen en twijfelt misschien of je het juiste hebt gedaan. Sinds kort werk ik weer in de flexpoule, waardoor ik niet altijd meer alle kennis paraat heb. Laatst had ik zo’n situatie waarbij ik achterbleef met twijfels.

Invallen op de gesloten unit is onwijs leerzaam

Tijdens de twee nachten die ik inval op de gesloten unit met manische mensen, groeit mijn respect voor de collega’s die daar werken. Tegelijkertijd krijg ik ook een inkijkje in het drukke hoofd van een manisch persoon.

Het is een bijzondere nacht waarin ik een aantal nieuwe dingen leer:

Samenwerken doe je ook met jonge zorgverleners

De afgelopen maanden heb ik als flexwerker op veel afdelingen verschuivingen gezien. Het team raakt daardoor uit balans en waardevolle kennis gaat verloren. Aan de andere kant neemt de werkdruk juist toe. Toch moeten we niet vergeten om tijd te maken voor de jonge collega’s in ons team.

Pagina's

Abonneren op RSS - Algemeen