Ontwikkeling

Werken in de GGZ is zo gek nog niet!

Toen ik aan de wieg van mijn carrière stond, ik was nog maar een kind van 17, heb ik lang nagedacht over welke richting ik als verpleegkundige op zou gaan. Ik ging starten met een BBL-traject (beroepsbegeleidende leerweg) en moest kiezen tussen een contract bij een ziekenhuis of een grote instelling binnen de geestelijke gezondheidszorg.

Omdat ik destijds nog de ambitie had om ambulanceverpleegkundige te worden, koos ik logischerwijs voor het ziekenhuis. Daarnaast had ik een soort abstract beeld van de GGZ, waar ik alleen maar bang van werd.

De grens tussen wel of niet behandelen

Bij de opname van een patiënt bespreek je altijd zijn of haar medische wensen. Zo zou je in geval van nood weten hoe ver je mag gaan. Toch is daarin ook een grijs gebied. Ik vind het niet altijd makkelijk om zulke knopen door te hakken.

Je kent ze vast. Een nieuwe aanmelding, omschreven als laag complex. Bijvoorbeeld een opname die alleen komt voor een antibioticakuur via infuus bij een longontsteking, die thuis niet voldoende opknapt. Een eerstelijnsverblijf met als opnamereden aansterken, na meerdere valpartijen thuis. Nieuwe zorgvragers die je nog niet kent.

De do’s en don’ts bij suïcidale patiënten

Als zorgverlener kan een suïcidale patiënt je best even voor het blok zetten. Het is een enge situatie waarin je vooral niet het verkeerde wil doen. Het kan dan best lastig zijn om je aanpak te bepalen, dus deel ik graag de do’s en don’ts die ik zelf heb ervaren.

Wat kan je als hulpverlener precies betekenen voor iemand met suïcidale gedachten? Zelf stond ik even met mijn bek vol tanden toen een patiënt mij voor het eerst vertelde dood te willen, maar er zijn zeker handvaten om de beste kwaliteit van zorg neer te zetten. Lees hier de do’s en don’ts!

Blijf altijd je gevoel volgen

Of je nu starter bent of al wat jaartjes werkervaring hebt, als verpleegkundige kom je ongetwijfeld ook in situaties terecht die je onbekend zijn. Het kan dan lastig zijn om te weten hoe je het beste kan handelen. Door dicht bij je gevoel te blijven, kom je vaak al heel ver.

Een aantal jaar geleden werkte ik op een IC-afdeling. Mijn late dienst begint zoals altijd met een kopje thee. Die avond werk ik met alleen maar mannelijke collega’s. In de zorg is er vaak een schaarste aan mannen, maar deze avond zijn ze goed vertegenwoordigd.

Tuchtklacht tegen verpleegkundige: wat moet je doen?

Tuchtklachten bij verpleegkundigen komen niet vaak voor. Maar wat als het wel gebeurt? Wij zien vaak dat mensen niet goed weten hoe je op een tuchtklacht moet reageren. Een aantal tips en tricks voor het geval dat je onverhoopt geconfronteerd wordt met een tuchtklacht.

Samenwerken in crisissituaties doe je zo!

Werken in de GGZ kan soms heel hectisch zijn. Je knippert twee keer met je ogen en je bevindt je misschien alweer in een hele nieuwe situatie. Crisissituaties waarbij de spanningen erg hoog oplopen kunnen heel plotseling ontstaan. Dan is het essentieel dat je terug kan vallen op je collega’s.

Op crisismomenten in de GGZ wil je natuurlijk zo snel mogelijk de-escaleren. Dat kan alleen als je goed samen kan werken met het hele team. Dat klinkt logisch, maar is niet altijd even makkelijk. Vier tips om dit goed aan te pakken!

Psychische beleving van pijn

Tijdens mijn werk in de thuiszorg kom ik soms bijzondere situaties tegen. Zo ook van een oudere man met hevige pijn die niet te verklaren valt. Test na test geeft geen resultaat. Pas als zijn tweelingbroer overlijdt, is hij ineens verlost van de pijn.

Oeps! ‘Grappen met de verkeerde’

Werkblunders, oeps-momenten, of ‘dat had ik beter niet kunnen zeggen’ situaties. Die kennen we allemaal toch? Er is bijna geen sector menselijker dan de zorg, dus natuurlijk zijn er ook regelmatig blunders.

Tsja, ik ben van mezelf een flapuit, een directe dame met mijn hart op mijn tong, soms net wat te impulsief. Achteraf denk ik dan weleens: waarom kan ik mijn mond niet houden?

Passie voor ouderenzorg

Voor de opleiding tot HBO verpleegkundige volg ik de minor Geriatrie en Gerontologie. Meerdere malen wordt aan mij gevraagd wat mij motiveert om met ouderen te werken. Mijn antwoord op die vraag is eigenlijk heel simpel. Het verplegen en verzorgen van ouderen geeft mij voldoening.

Het voorkomen van een ziekenhuisopname of het voorkomen van achteruitgang is mijn doel als wijkverpleegkundige in opleiding. Ik wil de kwaliteit van leven zo goed mogelijk bewaken en een bijdrage leveren aan het welzijn en de positieve gezondheid van ouderen.

We moeten stoppen met die vuile discussies op Facebook

Scrollend door social media merk ik dat we ons daar soms best venijnig kunnen gedragen. Regelmatig heb ik last van plaatsvervangende schaamte als ik zie wat collega’s naar elkaar typen op Facebook.

Pagina's

Abonneren op RSS - Ontwikkeling