Ontwikkeling

Werken in de GGZ is zo gek nog niet!

Toen ik aan de wieg van mijn carrière stond, ik was nog maar een kind van 17, heb ik lang nagedacht over welke richting ik als verpleegkundige op zou gaan. Ik ging starten met een BBL-traject (beroepsbegeleidende leerweg) en moest kiezen tussen een contract bij een ziekenhuis of een grote instelling binnen de geestelijke gezondheidszorg.

Omdat ik destijds nog de ambitie had om ambulanceverpleegkundige te worden, koos ik logischerwijs voor het ziekenhuis. Daarnaast had ik een soort abstract beeld van de GGZ, waar ik alleen maar bang van werd.

'De verslavingszorg is leuker dan je denkt'

Wanneer ik mensen vertel dat ik verpleegkundige ben in de klinische verslavingszorg, krijg ik vaak bewonderende blikken. ‘Wow dat zal wel heftig zijn’ of  ‘Respect dat je dat doet’ hoor ik vaak. Ik denk zelf dat veel mensen een verkeerd beeld hebben van de cliënten die bij ons opgenomen zijn.

Natuurlijk komt het weleens voor dat iemand verbaal agressief is en moet je soms je best doen om de-escalerend te werken, maar over het algemeen is het vooral erg leuk. Daarom deel ik een schets van hoe een late dienst in de verslavingszorg kan gaan.

"Niemand ziet dat ik me vaak eenzaam voel"

Het begrip eenzaamheid heeft de laatste maanden volop aandacht gehad. Met name het vereenzamen van de ouderen in de verpleeghuizen was hierbij een hot item. Wanneer we aan eenzaamheid denken, denken we al gauw aan ouderen. Maar wat nu als je jong bent en het gevoel van eenzaamheid om de hoek komt kijken?

HBO-V: als verpleegkundige van stage naar stage

Als verpleegkundige in opleiding loop je op veel verschillende afdelingen stage. Het is de perfecte manier om overal eens een kijkje te nemen. Het nadeel is dat je elke keer weer afscheid moet nemen. En dat is niet altijd makkelijk.

De wereld wordt mooier als we aandacht voor elkaar hebben

Het begrip naoberschap zal voor sommigen misschien geen belletje doen rinkelen. Maar collega’s in De Achterhoek zullen het zeker herkennen. Laatst zag ik deze mooie vorm van aandacht voor elkaar weer tot leven komen.

Vanouds was dit een heel ruime vorm van burenhulp, die onontbeerlijk was voor de bewoners van boerderijen en dorpen, die niet konden rekenen op goede openbare voorzieningen. Iedere naober heeft een zogenaamde noaberplicht, om andere naobers met raad en daad bij te staan.

“Zullen mijn zorgverleners ooit ontdekken dat ze me vergeten zijn?”

Er wordt altijd gezegd dat een goed team essentieel is. Daardoor ga je met plezier naar je werk en ook niet onbelangrijk: de kwaliteit van zorg gaat omhoog. Maar als het team niet goed samenwerkt, heeft dat ook een effect op de patiënt. Als zorgverlener en diabetespatiënt heb ik dit zelf meegemaakt.

Probeer eens geen vragen te stellen aan een cliënt

We leven in een hectische samenleving. Iedere dag worden we overspoeld met prikkels en we nemen maar weinig tijd om echt stil te staan bij wat we allemaal meemaken. Aandacht, verveling en tijd om te lummelen hebben we steeds minder. Ook de hulpverlening is door de efficiëntie-molen gegaan.

We willen snel weten wat er met iemand aan de hand is om hem of haar vervolgens zo snel en effectief mogelijk te behandelen. Het lijkt wel alsof alles in een sneltreinvaart moet gebeuren, maar doet dit gehaaste gedrag ons wel goed?  

Open zijn als verpleegkundige levert in de verslavingszorg veel op

Ik denk dat ik van mezelf best kan zeggen dat ik een open boek ben. Ik ben slecht in liegen en bovendien vind ik dat ook vervelend. Daarom ben ik in mijn vriendschappen altijd heel eerlijk over wat ik voel en wat er in mij omgaat. Dat weten mijn vrienden ook van mij. Maar op het werk is dat natuurlijk anders.

Hoe mijn werkervaring in Zambia me klaarstoomde voor de coronacrisis

Abbie is een derdejaars student verpleegkunde aan het Engelse Edge Hill University. Afgelopen zomer liep ze vier weken stage in een ziekenhuis in Zambia. Haar internationale werkervaring heeft haar onbewust voorbereid op de COVID-19 pandemie.

De ervaring die ik in Zambia op heb gedaan was erg inspirerend. Verrassend genoeg is mijn kijk op de zorg daardoor ontzettend veranderd. Ik ging aan de slag in een omgeving die ik niet kende.

Verpleegkundige Dominique moest haar eigen diagnose stellen

Je wil je er overheen zetten. Het zal wel aan de stress liggen van het afstuderen. Je gaat de dokter geloven. Je weet niet beter en gaat door. Maar de vraag blijft: waarom voel ik mij zo ellendig?

Twee jaar geleden kreeg ik in mijn afstudeerjaar MBO Verpleegkunde te horen dat ik diabetes type 1 had. Ik liep voor mijn gevoel al langer dan een half jaar rond met dezelfde symptomen, waarmee ik elke keer naar de huisarts ging. Tot mijn verbazing hoorde ik steeds dat het aan de stress van het afstuderen zou liggen. Ik moest wat afvallen en op mijn eten letten.

Pagina's

Abonneren op RSS - Ontwikkeling