Gezondheid

Vrijwilligerswerk in de zorg, niet meer weg te denken!

Vandaag is het Nationale Vrijwilligersdag. Ook in de zorg is de bijdrage van vrijwilligers erg waardevol: ondanks dat deze mensen niet betaald krijgen voor hun inzet, is het werk dat ze doen onbetaalbaar!

De afgelopen jaren is de werkdruk in de zorg en het aantal kwetsbare ouderen allebei flink toegenomen. Wanneer deze kwetsbare ouderen worden opgenomen in het ziekenhuis, bestaat er een verhoogd risico op complicaties. Dat kan leiden tot een langere ligduur. Daarmee is de kans ook groot dat de werkdruk van de verpleegkundigen omhoog gaat.

Gouden tips voor omgaan met iemand die depressief is

Iedereen kent wel iemand in zijn omgeving die een depressie doormaakt, of iemand die weer iemand kent met een depressie. De broer van je schoonzus, zijn moeder, een goede vriendin, etc. We speculeren er dan ook op los wat de oorzaak kan zijn en wat het beste voor die persoon is, maar ga je ook weleens in gesprek met diegene die de depressie doormaakt?

Zintuigprikkeling: ‘Welzijn naar een hoger plan tillen’

Beter zorgen begint met anders kijken. "Wij hebben inmiddels ervaren dat aandacht voor de zintuigen een ingang kan zijn bij onrust", vertelt Jan-Rob Makkenze, zorgondernemer van Herbergier Schoonhoven. Een massage, voetenbad, yoga of aromatherapie bij mensen met dementie. "Die ontspanning kan zo helpend zijn als je in jezelf begint te verdwalen." 

Psychiater Cynthia Liesdek: psychotische patiënten belanden tussen hemel en aarde

Cynthia Liesdek werkt als psychiater bij DNZ en vertelt over haar ervaringen uit het werkveld.

Op de psychoseafdeling is een man die continu demonen ziet. In de separeer op de HIC is er een mevrouw gesepareerd die praat met demonen, die prevelt in een onverstaanbare taal. Is er meer tussen hemel en aarde?

Zorg voor jezelf en zeg wat vaker nee

In het kader van de Week van de Werkstress geven Annemarie Groenendaal en Marja Pronk als de coaches van NurseStation wat extra tips om beter met werkdruk om te kunnen gaan. Opladen na een drukke werkdag is bijvoorbeeld erg belangrijk. Maar je grenzen bewaken speelt ook een grote rol. Vandaag daarom meer tips om beter ‘nee’ te leren zeggen.

We moeten goed zorgen voor de mantelzorger

Vijf jaar geleden ben ik gestart als ondernemer van een thuiszorgorganisatie. In die jaren heb ik van dichtbij gezien hoe het is om mantelzorger te zijn van je kind, vader of moeder, buurvrouw/man. Dit omdat je met je cliënten te maken hebt, maar net zozeer als dat een medewerker (ik noem het liever collega) mantelzorger is van zijn of haar partner.

Zelfredzaamheid stimuleren zonder als onbehulpzaam te worden bestempeld

Mijn vorige blog over hoe je mensen vaak beter helpt door zelfredzaamheid te stimuleren is ontzettend vaak gelezen. Er kwamen dan ook veel reacties op van jullie collega’s. Vele waren het eens, sommige genuanceerd of sceptisch. Een veelgehoorde reactie was dat je bij zelfredzaamheid stimuleren, vaak als onbehulpzaam of onvriendelijk werd bestempeld. Daarom vertel ik graag hoe ik die balans gevonden heb.

Zendingsproject in Kenya: "You can go, it's enough now!"

Sprakeloos kijk ik in de donkere ogen van de vrouw naast me. Haar leeftijd kan ik moeilijk inschatten, maar dat zij doorheeft wat er in me omgaat bezorgt mij tranen in mijn ogen. En dat terwijl ik niet snel huil. De ervaringen van deze ochtend zijn uniek en raken me diep, dieper dan ik van tevoren had kunnen bedenken.

Pink Ribbon: "Deze kant van het bed maakt indruk op me"

En daar zit ik dan, aan de andere kant van de lijn. Hoe vaak ben ik als wijkverpleegkundige wel niet betrokken geweest bij de zorg rondom vrouwen met borstkanker. Hen ondersteunen bij een stukje zelfzorg na de ingrijpende operatie, luisteren naar de uitingen van onzekerheden, van angst, verdriet en wanhoop. Empathie, letterlijk, maar ook figuurlijk; verbinden. Verbinden van wonden, verbinden van gevoelens. Het maken van echt contact. En nu zit ik zelf in deze molen.

Een goede hulpverlener is een luie hulpverlener

Als verpleegkundige hebben we vaak de neiging om op alles een pleister te plakken of voor alles een pil te geven. Vooral in het ziekenhuis lijkt het vaak wel alsof patiënten plotseling veranderen in compleet ontredderde wezens die geen eigen mening hebben. Behalve als het op het avondeten aankomt dan. Ik ben nu misschien een beetje kort door de bocht, maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel.

Pagina's

Abonneren op RSS - Gezondheid