Voor het eerst je onderbuikgevoel ervaren
Het gevoel dat er iets mis is, maar je niet precies kan zeggen wat. Ik ontdekte dit tijdens een van mijn eerste nachtdiensten als verpleegkundige.
Het gevoel dat er iets mis is, maar je niet precies kan zeggen wat. Ik ontdekte dit tijdens een van mijn eerste nachtdiensten als verpleegkundige.
In het gesprek met mijn werkgever heeft geen enkel argument nog zin. Ik krijg geen tweede kans, geen hulp en raak mijn baan kwijt.
Daar sta ik dan, mijn tweede week op het nieuwe werk. Al dagen voel ik me niet zo lekker: last van mijn rug, veel dorst, veel plassen en behoorlijke hoofdpijn. Met mijn begeleider heb ik het erover. “Als het morgen niet over is dan bel ik de huisarts”, zeg ik, terwijl ik zelf al wel…
Door mijn reiservaring heb ik bijna nooit last van heimwee, maar hier op Curaçao kwam het ineens omhoog. Zo ga ik ermee om.
De situatie verandert op deze afdeling elke minuut. Wanneer de ene patiënt weer stabiel in bed ligt, begint de volgende patiënt klachten te ondervinden.
Structuur zorgt voor duidelijkheid en overzicht. Zonder structuur raak je sneller vermoeid en overprikkeld. Als zorgverlener, student en diabeet is dit soms een hele uitdaging.
Ik werk al jaren regelmatig periodes in het buitenland, zoals nu op Curaçao. Het lijkt hier soms alsof ik terug in de tijd ben gegaan.
Psychotische cliënten ervaren vaak veel angst en vinden het moeilijk om anderen te vertrouwen. Om goede zorg te kunnen leveren is rust van groot belang.
Ik was pas zes jaar, maar wist al exact wat ik ging worden: kraamverzorgster. Toch liep het anders dan ik als zesjarige voor ogen had.
Ik werk regelmatig periodes in het buitenland, maar de eerste dagen zijn toch elke keer weer even wennen. De pandemie maakt dat niet makkelijker.