Een pas op de plaats
Het was zorgen voor mensen die ik niet snapte en zeker niet onmiddellijk aantrekkelijk vond. Het was werk dat buiten mijn comfortzone lag, maar me juist daardoor ook weer interesseerde en boeide.
Het was zorgen voor mensen die ik niet snapte en zeker niet onmiddellijk aantrekkelijk vond. Het was werk dat buiten mijn comfortzone lag, maar me juist daardoor ook weer interesseerde en boeide.
Ik schrik, druk op de assistentiebel en begin met reanimeren, want ik weet dat deze meneer een volledig beleid heeft. Er gaat van alles door me heen terwijl ik ‘een A-BELEID!’ naar mijn collega schreeuw.
Dan ineens, wél een reactie! “Zuster, ik moet poepen,” zegt hij tegen me. De verzorgende en ik wisselen een blik uit en schieten een beetje in de lach. Dit was niet de reactie die we hadden verwacht!
Zelfs nu nog verontschuldigde ze zich voor het ongemak dat ze ons, in haar ogen, bezorgde… Ik kreeg er tranen van in mijn ogen en onmachtig pakte ik haar hand nog maar even wat steviger vast.
Op mijn vraag wat ons wijkteam en ik voor hem konden betekenen wist hij geen antwoord. ”Ik red me nog steeds en dat wil ik ook. Als ik mezelf toch niet meer kan wassen, dan is het einde daar…”
Op deze afdeling met dementerende bewoners is een wensboom geplaatst. Vaak helpt de familie bij het bedenken van de wens, maar de bewoner zelf heeft soms ook een hele uitgesproken wens.
Het is onmiskenbaar: deze man is aan het overlijden. Hij heeft een grauwe kleur, reutelt behoorlijk en heeft een spits gezicht. Door de medicatie is hij niet meer bij bewustzijn, maar toch zie ik hem vechten.
Een puber zit niet te wachten op dergelijke onderzoeken, maar hij heeft geen keuze. Als moeder heb ik bewondering voor zijn doorzettingsvermogen. Het aanprikken van een infuus lukt na gemiddeld zes pogingen. Maar hij moppert niet.
Petra is van de ene op de andere dag aangewezen op zorg. Uit haar verhaal blijkt dat de zorg niet geheel vlekkeloos verloopt. Vraag jij je patiënt wel eens hoe hij/zij de zorg ervaart?
Ik werd naar de mannenzaal gestuurd en moest daar zes mannen gaan wassen. Ik had nog nooit een blote man gezien. Zonder enige instructie, zo groen als gras en zonder enige ervaring begon hiermee mijn carrière in de zorg.